PIECHOWICE – PAKOSZÓW
PAŁAC

Pałac w Pakoszowie położony jest na rogatkach Jeleniej Góry, na skraju wsi, w pobliżu rzeki Kamiennej. Niemal całe Pogórze Sudeckie czerpało w początkach XVIII wieku wielkie zyski materialne z płóciennictwa mającego tutaj swoje stare tradycje. Szczególnie wielkie dochody pozyskiwała Jelenia Góra, znana na rynkach światowych produkcji płócien, które w XVII stuleciu sprzedawano w całej zachodniej Europie. Bogacący się kupcy często budowali poza miastem rezydencje przypominające rozmachem i przepychem pałace szlacheckie. Jedną z niewielu do dzisiaj zachowanych tego rodzaju siedzib jest patrycjuszowski pałac w Pakoszowie. Został on zbudowany w 1725 roku dla Johanna Martina Gottfrieda – burmistrza Jeleniej Góry tytułującego się „kupcem królewskim”. W roku 1741 posiadłość przeszła na Georga Friedricha Smitha, który poślubił wdowę po Gottfriedzie. Drogą mariażu pałac w połowie XIX wieku przeszedł w ręce Hessów, spokrewnionych z najpotężniejszymi patrycjuszowskimi rodami jeleniogórskimi. W tym czasie został poddany drobnym przebudową i uzupełnieniom w wystroju wnętrza. W 1768 i 1777 roku Pakoszów odwiedził król Fryderyk Wielki i prawdopodobnie zatrzymał się na odpoczynek w pałacu. Wraz z upadkiem płóciennictwa skrzydło pałacu mieszczące „bielarnie” zostało zmienione na magazyn rolny. W końcu XIX wieku majątek wraz z pałacem drogą dziedzictwa przechodzi w ręce rodziny Dreves, których własnością pozostaje do końca 1945 roku. Jest to budowla barokowa, założona na rzucie prostokąta z bocznymi ryzalitami, dwukondygnacyjna, dwuprzęsłowa, kryta łamanym dachem. Wewnątrz zachowały się pomieszczenia sklepione kolebkowo, ze skromnymi dekoracjami stiukowymi oraz kominkami i klasycystyczną stolarką. Jeszcze do końca lat sześćdziesiątych w sali balowej na piętrze istniał plafon z malowidłami przedstawiającymi sceny alegoryczne, na ścianach były portrety patrycjuszy i burmistrzów jeleniogórskich. Do 1945 roku wnętrza wypełniały wspaniałe barokowe meble, porcelana i wspaniała biblioteka. Obecnie najcenniejszą ozdobą pałacu jest dekoracja narożnego saloniku z kominkiem. Ściany tego małego wnętrza wyłożone są XVIII wiecznymi fajansowymi płytkami z Delft. Kafelki są dekorowane przestawieniami figuralnymi o motywach rodzajowych i biblijnych, przedstawionych w scenerii charakterystycznej dla XVIII – wiecznej Holandii, z którą Jelenią Górę wiązały ożywione stosunki handlowe.

PIECHOWICE – PIASTÓW
KOŚCIÓŁ POD WEZWANIEM BOŻEGO CIAŁA

Usytuowany w centrum wsi opodal skrzyżowania dróg, na wschodnim zboczu Ciemniaka. Po raz pierwszy wzmiankowany 12.11.1399 roku. W początkach XIV wieku powstaje dzisiejsza budowla (prezbiterium, nawa i prawdopodobnie zakrystia). W XVII wieku nastąpiła dobudowa przedsionka, a w XVIII wieku zmiana wykroju niektórych okien. Budowla nieorientowana, składająca się z prezbiterium, nawy, przedsionka i zakrystii. Prezbiterium węższe od nawy na rzucie zbliżonym do kwadratu, nieoskarpowane. Przykrywa je dwuprzęsłowe sklepienie ostrosłupowe krzyżowo – żebrowe. Żebra o gotyckim profilu wsparte są w międzyprzęsłowych partiach na dwóch niepozornych wspornikach w kształcie połówek obróconego stożka. Zworniki sklepienne okrągłe, jeden zdobiony trójkątem. Okno południowo – wschodnie pierwotnie zamknięte łukiem półokrągłym, dwa okienka południowo – zachodnie nad zakrystią przerobione w XVIII wieku. Prezbiterium od nawy oddzielone półkolistym łukiem tęczowym. Nawa, na rzucie również zbliżonym do kwadratu, przykryta jest drewnianym stropem wspartym na słupie z ukośnymi strzałami (wg inwent. Lutscha w roku 1888 były trzy oryginalne profilowane słupy). W ścianie południowo – zachodniej trzy okna ( dwa pierwotnie z późnogotyckim maswerkiem), jedno późniejsze, koszowe. W ścianie północnej portal wejściowy, ostrosłupowy, piaskowcowy. Odrzwia drewniane, z XVII wieku z żelaznymi okuciami. W dach nawy wbudowana smukła ośmioboczna sygnatura obita blachą. Przedsionek dobudowany w XVII wieku, przykryty dwuspadowym daszkiem. Portal zewnętrzny piaskowcowy, zamknięty prostym, półkolistym łukiem. Odrzwia okute identycznie jak odrzwia do nawy. Z wystroju wnętrza na uwagę zasługuje główny ołtarz z nadstawą drewnianą polichromowaną, dwukondygnacjową, późnorenesansową, datowaną na odwrocie – 1660, bogato zdobiony ażurowym ornamentem chrząstkowym. W dolnej części obraz na desce przedstawiający Ostatnią Wieczerzę, wykonany przez G. Siegarta z roku 1660 ujęty dwiema kolumienkami, na, zewnątrz których stoją dwie nieproporcjonalne rzeźby Piotra i Pawła. Kolumienki wspierają proste belkowania, na których umieszczono obraz tego samego malarza i dwie postaci symboliczne – Wiara i Nadzieja. Antependium drewniane, polichromowane, ażurowe z płaskorzeźbą przedstawiającą strącenie Jana Nepomucena do rzeki, z XVIII wieku. W południowo – wschodniej ścianie prezbiterium znajduje się późnogotyckie sakramentarium piaskowcowe, zwieńczone trzema pinaklami, zamknięte kratą z kutych żelaznych pasów. Ambona sygnowana C.H. 1602 – korpus wieloboczny zdobiony motywem boniowanych arkadek. Arkadki wypełnione malowanym czarnym ornamentem naśladującym intarsję. Empora drewniana założona jest na planie litery L. Ławę kolatorską pochodzącą z XVII wieku zdobią motywy boniowanych arkadek, wypełnionych ornamentem identycznym jak na ambonie. Nawę otacza z dwóch stron empora. Toczone drewniane balaski i ornament „intarsjowy” – identyczne z amboną – wskazują na początek XVII wieku. Na uwagę zasługuje również kamienna, późnogotycka chrzcielnica.